चैत ६, काठमाडौँ । मृत्यु जीवनको अन्तिम सासको मौन
प्रतिध्वनि हो जुन अज्ञात बाटोमा हिड्ने गर्दछ ।
जीवनको क्षणिक प्रकृतिको कोमल अनुस्मारक मृत्युको शान्तमा अनन्तकालमा फुसफुसाई रहेको हुन्छ ।
मृत्युले ठुला साना सबैलाई आफ्नो
कालातीत अँगालोमा बराबरी तरिकाले नम्र पार्छ ।
मृत्युको शान्ततामा जीवनको गीतको
प्रतिध्वनि गुन्जिन्छ र पलहरूको सिम्फनी पोषित हुने गर्छ ।
मृत्यु जीवन कथाको
अन्तिम अध्याय हो, जसले समयको बालुवामा विरासतको पदचिह्न छोड्ने गर्दछ ।
- सृजना प्याकुरेल
